The American Dream

Ringside Stories: De komende weken neem ik jullie in mijn blogs mee in mijn Ringside Stories. Verhalen vanuit en rondom de boksring. Verhalen in het buitenland, verhalen met een diepere betekenis, of gewoon grappige herinneringen uit mijn avonturen in de bokswereld.

Vandaag de eerste in de reeks, genaamd: The American Dream.

In voorbereiding op de WK in India najaar 2018, heb ik de mogelijkheid gehad om met het Amerikaanse Nationale Team te trainen. Samen met Fkiri en Jemyma Betrian, reisden we af naar het ‘Papendal’ van Amerika in Colorado Springs. Een locatie op hoogte, en met uitdagende weersomstandigheden van het was er elke dag 34 graden. Maar: Ik was nog nooit in Amerika geweest, dus had hartstikke zin in deze mooie trip. Waar er in Nederland weinig dames van mijn gewicht rondliepen, was dat in Amerika wel anders. Er stond een hele batterij sterke dames klaar in de klasses 75, 81 en 81 + kg

We reisden via Salt Lake City naar Colorado en kwamen vrijdagmiddag aan, na een lange reis en veel tijdsverschil. We keken onze ogen uit op het grote terrein, in de simpele slaapbunkers en met de vele eekhoorntjes die voorbij schoten.

De volgende ochtend stond er gelijk een pittige training op het programma, namelijk de Manitou Incline. Omdat we lang hadden gereisd en een jetlag hadden, gaf Fkiri ons de keuze om over te slaan. Maar, we mochten ook meedoen. Er kwam een compromis uit: We zouden gaan, maar dan niet rennend, maar lopend. De Amerikaanse dames vroegen ons of we de Incline zouden mee doen (hun ogen rolden al bij het idee), en wij herhaalden steeds: Ja, maar wij gaan wandelen omdat we pas net aan gekomen zijn. .Volop in de veronderstelling dat we hiermee een rustige start training zouden hebben

Toen we op zaterdagochtend 07.00 aan kwamen bij de Incline, bleek dat echter allerminst het geval. De berg bleek 2744 tredes te hebben, een heel zware klus. En het grappige: Er was helemaal niemand die het in zijn hoofd haalde om ze op te RENNEN! Het was lopend al een hels karwei. Niemand had ons dat echter verteld toen wij zeiden dat we het makkelijk zouden hebben omdat we de opdracht hadden gewoon te wandelen. Fanatiek als we waren, kwam Jemyma als eerste boven en ik als 3e. We waren kapot en hebben dagen spierpijn gehad in onze benen.

Vooral de hitte speelde ons parten de dagen die volgden. De Amerikanen trainden lang, 3x per dag (tenzij je nog gewicht moest verliezen, dan werd er een 4e training aan geplakt), en het boksen was altijd 12 rondes. Dus we hadden het zwaar. Mijn sparringen kwamen echt totaal niet in de buurt van het gewenste niveau. Toen de 2e week in ging dacht ik dan ook: Okee, nog een paar dagen om dit recht te zetten en er een goed kamp van te maken.

Maar de sparring die maandagmiddag was nog maar net begonnen, toen ik met mijn tegenstandster in een knalpartij terecht kwam. Ik kreeg een hoek (waarschijnlijk met de binnenkant van de handschoen), en de sparring gelijk werd gestopt. Ik hoefde Fkiri maar aan te kijken en zag het al: Foute boel. Bloeddruppels op de grond. Een lelijke scheur op mijn neus. Handschoenen uit; gevloek en gescheld. De Amerikanen hebben elke training een teamarts bij zich om blessures te regelen en kleine scheurtjes te plakken. Zij keek mij echter aan en zei: Nope, you’re going to the hospital. Je snapt misschien, dat ik doodsbang was om in de spiegel te kijken, bang voor wat ik aan zou treffen.

Uren in de wachtrij in het ziekenhuis gezeten, terwijl je zo’n wond het liefst zo snel mogelijk dicht wilt hebben. Een dikke verdovingsprik in mijn gezicht. Maar wonder boven wonder, is het heel goed gehecht en is er amper een litteken overgebleven.

Het trainingskamp was natuurlijk wel voorbij. Sparren kun je sowieso maanden niet na zo’n hechting, maar de eerste dagen mag je er ook geen zweet op hebben. Dus einde trainingskamp, en ik heb nog een paar dagen rond moeten hangen voor we weer naar Nederland vlogen. Zelfs een wandeling naar de Wallmart (het enig uitje in de omgeving) zat er niet meer in door de hitte en daardoor het zweten. In plaats van de gewenste stap vooruit in zo’n trainingskamp, had dit avontuur mij 3 stappen achteruit gezet. Toen onze terugvlucht ook nog werd gecancelled, wist ik het zeker:

The American Dream, 

is just another dream.

Facebook
WhatsApp
Twitter
LinkedIn
Pinterest

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

ABOUT DIRECTOR
Nouchka Fontijn

Hi! Ik ben Nouchka, zo'n beetje de hoofdpersoon van deze pagina ;) Welkom op mijn website. Ik hoop dat het je duidelijkheid geeft over wie ik ben en wat ik doe. Vragen? Kom maar op, ik help je graag!

RECENTE POSTS

Design your Life