Part two, Dag 11-18 Kamp Noord.
Op dag 11 slaat het weer om. Midden in de nacht word ik wakker en zie alle anderen hun spullen bij elkaar rapen. Op naar de hut, die te klein blijkt voor ons allemaal en het dak lekt op sommige plekken. Rechtop zittend in onze poncho’s wachten we tot het eindelijk droog wordt. Maar dat duurt láng! Uren zitten we daar te praten. Het wordt een barre dag. Tegen het einde van de ochtend val ik flauw. De groep wil eten sparen door vandaag maar één keer iets te eten, maar iedereen is he-le-maal leeg. Je merkt dat de zon toch beter is voor de sfeer in de groep, dan deze aanhoudende regen. Het wordt een soort wedstrijdje: wie kan er het minste klagen?
Dag 11: wat een helse dag! Alleen maar regen, honger en flauwvallers.
Alhoewel wij van insiders hebben gehoord, dat de honger in de eerste week het ergst zal zijn, ervaar ik dat anders. In de dagen na deze 11e ‘horror-dag’ verliezen we proef na proef (o.a. door die verdomde zandloper 😐) en missen daardoor steeds het mandje met eten, wat heel welkom is..
We tellen af naar de 18e dag, omdat we vermoeden dat dan de samensmeltingsproef zal zijn. En dat betekent: linksom of rechtsom eten. Óf tijdens het samensmeltingsdiner, óf in het hotel na je exit. Beiden zijn iets om op dat moment naar uit te kijken, al hoop ik natuurlijk op de eerste.
De spanning op de ochtend voor de eerste individuele proef is voelbaar. Nu eindelijk tijd om je individueel te laten zien! 💪
We starten met 15 mensen aan de proef, de laatste 2 vallen af. Een lange proef, waarbij het afwegen van de zakjes mij niet zo goed af gaat en het daardoor heeeel spannend wordt. Gelukkig is die spanning mij als topsporter wel bekend, en lukt het mij te blijven focussen. Als állerlaatste sluit ik me aan bij de winnaars! 🎖️
Die middag eten we ongeneerd alles wat er op tafel komt (en dat is veel!). De cheesecake kunnen we niet laten staan als dessert, alles wordt door elkaar naar binnen geschoven. Na 10 minuten ren ik al van tafel naar ‘het toilet’, achter de eerste de beste boom. Na het diner lig ik 1,5 uur plat op het strand, want als ik maar beweeg of aan eten denk moet ik kotsen.
Maar de avond die volgt is heerlijk. Een heel nieuw team! Met voor mij een aantal spelers die ik nog niet eens gesproken heb. Marijn, Hamza, Vincent en Billy maak ik voor het eerst mee, sommigen in aangeschoten toestand. Het wordt een gezellige avond, iedereen is in opperbeste stemming want we hebben eíndelijk een gevulde maag. We zingen en doen spelletjes rond het kampvuur, even is het net een padvinderskamp.
Maar de volgende ochtend zullen we vertrekken naar ons nieuwe eiland, start de strijd en de honger opnieuw…
