Winnaarseiland – Als ik na de 2e nacht alleen in mijn hangmat wakker wordt, is het eindelijk droog. Maar al het hout en de bladeren waar we normaal het vuur mee aanmaken (ook al had ik het in de hut gelegd) zijn toch vochtig en daardoor vatten ze maar geen vlam. Ik ben dan ook blij dat er deze ochtend geen camera aanwezig is om mijn gestuntel bij het vuur vast te leggen. Uiteindelijk blijft het vuur steeds een minuut aan en gaat dan weer uit. De broodjes die ik eet zijn dan ook nogal ‘al dente’ ;)
In een rustig tempootje kom ik de dag door. Ik loop eens de hele kust af naar de andere kant, maar dat kost zoveel energie dat ik me daarna besluit rustig te houden. Einde middag komt zoals verwacht dan eindelijk een bootje! Dit keer zitten daar Hamza en Kiran op. Kiran heeft de proef gewonnen, en ook een pakket met oer Hollands eten! De stroopwafels zijn nat geworden op de boot (in Nederland zou je ze voor geen goud nog opeten), maar daarnaast zijn er dropjes en blokjes kaas. Van elke millimeter drop genieten we met volle teugen, en de kaas bewaren we voor een soort ‘calzone tosti’s’ (stel je er niet al teveel van voor) voor de volgende ochtend.
Dat dat niet het enige eten is dat we die dag eten, zien we snel daarna… Kiran en ik moeten een battle aan gaan en als we dichter bij de locatie van de proef aankomen, wordt het steeds duidelijker: Dit is de proef waar wij allebei enorm tegenop keken. Althans, ik eigenlijk niet. Ik heb namelijk al voor mijn deelname gezegd: ik doe alles, maar de eetproef, die pas ik. Vaak komt de eetproef laat in het spel en is er alleen iets te winnen in plaats van te verliezen. Ik zag eerder hoe deelnemers probeerden te eten en dan alsnog kokhalzend te strijd moesten staken. Het leek me dan zó zonde dat je dat dan toch in je lijf hebt! Dus ik zei vanaf de start: Die eetproef, die weiger ik. Zelfs een crewlid had mij dat horen zeggen, en toen hem verteld werd dat wij deze proef zouden doen deze dag, was hij al in de paniekstand geschoten. Want: we hebben een probleem, die eetproef gaat zij namelijk niet doen!
Met het idee dat bij winst de halve finale wachtte, het programma ook een probleem zou krijgen als ik zou weigeren én het feit dat er een grote groep camera-crew stond te wachten, besloot ik maar gewoon te starten. Step by step zou ik wel besluiten wat ik met al het ranzige voedsel op het bord zou doen. Lang verhaal kort: Nicolette had erg haar best gedaan in de keuken, maar als ze je ooit uitnodigt voor een intiem diner… verzin dan beter toch maar een excuus! Het ging er vandaag om wie steeds als eerste een gerecht op had. Totaal waren er vijf gerechten en bij 3x winst zou de halve finale bereikt zijn.
De eerste ronde, de amuse, was een dorian: die stinkvrucht uit Thailand. Ruikt niet best, maar ging mij toch goed af: 1-0. Het voorgerecht waren 5 enorme gedroomd bumble-bees. Ik kauwde voor mijn leven maar kreeg dit echt niet doorgeslikt, zó droog! Kiran won, 1-1. Daarna voor mij een gruwelgerecht: Tonijnen-ogen! Bah, wat vreselijk goor. Mijn eerst ingeving was direct: dit wil ik gewoon echt niet in mijn lichaam hebben! Zodra het startsein kwam, heb ik eerst nog even gevoeld. Ik dacht: als ze zacht genoeg zijn om in 1 keer door te slikken, doe ik het gewoon. Maar ze waren kei-hard. Je moest er dus op kauwen en dan zou alles uit elkaar splashen, brrr. Ik besloot te passen, de winst ging (na dat hij ze natuurlijk nog wel moest opeten!) naar Kiran. 2-1 achterstand. Het voerde gerecht waren 2 gedroogde hagedissen. Harde droge botten met een reptielensmaak. Wederom geen aanrader. Maar ik kauwde voor mijn leven en daar was de 2-2. Superspannend! Zó benieuwd wat er onder het laatste dekseltje zat… Koeientong. Hier kon ik mij mentaal nog wel toe zetten. Ik dacht: doe maar alsof je in Amsterdam in een sjiek restaurant aan een soort wagyu beef zit.
Charming poses, daar was ik me ter plekke al bewust van, haha.
Ik heb amper geproefd wat ik in mijn mond had, ben gewoon als een gek dat ding te lijf gegaan. Niet over nadenken- gaan! En yes, nét voor Kiran heb ik mijn mond leeg. En zo sta ik dan ineens in de halve finale!
Bizar… zonder een specifiek doel afgereisd, en na al die weken ineens als eerste door naar de halve eindstrijd!
Kiran en Hamza vertrokken snel daarna richting de eilandraad, waar mijn maatje Ramon helaas de expeditie moest verlaten. En ik? Ik kwam de dagen wel door zo. Waar de eerste 18 dagen echt zwaar waren, had ik het nu echt prima. Bijna iets te makkelijk, haha. Ik wende gewoon aan de stilte en de rust, echt heerlijk wel. Dacht veel aan thuis, dat ook wel echt weer dichtbij kwam ineens.
Een dag later kwam Kiran alleen terug, hij had wederom de proef gewonnen. We aten riant, met kokosnoten en nog een hele cassaveplant die ik ineens vond. De ochtend erna vonden we een brief waarop stond dat we terug gingen naar Sabira. De eilandraad hadden wij toch minder onder controle dan we dachten, en Hamza moest die avond vertrekken.
De momenten dat we tegenover Art en Nicolette staan, zijn eigenlijk de enige momenten dat ik besef dat dit allemaal op nationale televisie te zien is! Door de duur van de opnames (en niet wetende wat er daadwerkelijk wordt uitgezonden) ben ik totaal niet meer bezig met de camera’s.
Morgen is het al weer de een-a-laatste aflevering! Een aflevering waarin wij (Kiran, Timor, Ouassima, Marijn en ik) aan de halve finales beginnen. Ik beloof je spanning en sensatie!
Haal ik het, of haal ik het niet?
