Dag 18-25, Sabira
Een nieuw eiland, en weer een vol eiland! Waar we op Kamp Noord eindigden met zes spelers, is het nu weer gezellig druk. Met z’n vijftienen komen we aan op een nieuw eiland: prachtig blauw water en genoeg mogelijkheden om een onderkomen te bouwen. Opnieuw maken we een kookp/zitplek, en er moet een hut gebouwd worden.
Ik vind dat echt heel leuk om te doen! Uiteindelijk bouwen we een stevige hut waar zo’n 8 personen op kunnen slapen, een aantal mensen slapen liever op het zand en liggen half onder ons bamboe ‘matras’. De nachten op bamboe zijn maar ‘slightly better’ dan het zand: de bamboe spijlen zijn nooit dezelfde dikte dus je ligt altijd maar een beetje scheef. De muggen kunnen er door heen en als één van ons zich omdraait, is iedereen wakker door het gekraak.
Maar: de sfeer zit er lekker in! Na het samensmeltingsdiner hebben we allemaal wat energie, en dat houdt ook wel even aan. We vinden nog wat eten op het vasteland, alleen de vissen willen niet zo. We hebben op dit eiland een vlot en als ik daar af en toe een peddeltochtje mee maak, zie ik het eiland van een afstandje en besef ik pas hoe mooi het allemaal is…Net een ansichtkaart. Al 25 dagen lang!
Marijn en ik beginnen een zang carrière met Nederlandstalige meezingers en met Ramon krijg ik ook een nieuwe traditie: we zwemmen elke dag een heel stuk de zee in. Een soort dagelijkse work-out (light, want de echte energie moet ergens anders heen).
Sabira, het samensmeltingseiland. We beginnen weer met een volle groep en de sfeer zit er goed in!
Om de dag strijden we tijdens een individuele proef. Eerste opdracht is om daar niet laatste worden in verband met de zwarte stem, en vervolgens kijken of het lukt de winst te pakken -dat zou gaaf zijn! Tot nu toe kom ik een paar keer heel dicht in de buurt. Vaak lig ik op een tweede of derde plek. Alleen vorige week was die knoop mijn bottleneck, wat een drama
Gedurende het spel krijg ik er steeds doelen bij: ik reisde af naar Maleisie zonder een specifiek doel: maar het leek mij wel tof om minstens een week te overleven op een onbewoond eiland. Ik wilde een aantal afleveringen meemaken, mezelf blijven. Plezier maken en laten zien wat ik waard ben. Maar gaandeweg kreeg ik steeds meer doelen: Ik wil een keer een vis vangen, een keer zelf koken, de samensmelting halen… en nu ik zo dicht bij kwam wilde ik stiekem ook een keer een individuele proef winnen! De concurrentie is echter groot, er zijn zo veel fysiek sterke spelers. We zullen zien of mij dit gaat lukken..
Betreft de eilandraad: daar heb ik mij niet altijd zo druk om gemaakt. In de start stemde ik vaak op degene die ik vond dat het minst verdiende daar te zijn. Later was er soms een heel duidelijke keuze vanuit de groep en ging ik mee omdat ik dat prima vond. Maar de afgelopen afleveringen, vond ik het steeds belangrijker worden. Ik vond dat er sterke spelers uit moesten, want dat is nou eenmaal nodig om je eigen kansen te vergroten. Want waar ik in het begin nog weleens dagdroomde dat ik lekker naar huis kon, dacht ik inmiddels: No way dat ik nu nog naar huis ga! Nu zal ik het af maken ook!
De eilandraad blijft toch altijd spannend.. want doet iedereen wel écht wat ze beloofd hebben?
25 dagen op een onbewoond eiland. Zonder social media, telefoon, nieuws… bi-zár. We bleven als groep tellen: welke dag is het nu? Wat is de datum? Hoelaat is het nu in Nederland? Zou er al een nieuw kabinet gekozen zijn, een oorlog gestopt? We waren los van de buitenwereld. Het was het spel, en wij. De jungle, en wij. Oprecht een lesje ‘in het moment leven’!
